Naast mijn persoonlijk werk en begeleiding heb ik me de afgelopen jaren ingezet voor projecten die me raken, sociaal, maatschappelijk en persoonlijk.
In 2016 besloot ik een jaar lang volledig zonder internet en smartphone te leven. Niet als statement, maar als eerlijk experiment: wat blijft er over als het digitale lawaai wegvalt? Dat jaar leerde me meer over aanwezigheid, verbinding en eenvoud dan alles wat ik daarvoor had gelezen of gevolgd. Na afloop schreef ik er een boek over en ontwikkelde ik workshops die ik gaf bij universiteiten, bedrijven en organisaties die zochten naar meer bewustzijn rondom technologiegebruik.
Samen met Miriam Frantzen zette ik het project Climbing the Ladder op: een combinatie van vrijwilligerswerk en coaching gericht op jongvolwassenen die zoeken naar richting, zingeving en zelfvertrouwen. We werkten met jongeren die tussen wal en schip vallen, niet door gebrek aan talent, maar door gebrek aan vertrouwen of de juiste begeleiding. Het project leerde mij hoe krachtig het is wanneer iemand zich werkelijk gezien voelt.
Twee jaar lang was ik secretaris van Broodfonds Krachtvoer, een broodfonds voor zelfstandige ondernemers. Een broodfonds is een solidariteitskring: leden steunen elkaar financieel bij ziekte, zonder tussenkomst van een verzekeraar. Het secretariswerk was concreet en verbindend: ik zorgde dat de structuur klopte, de communicatie helder was en het vertrouwen binnen de groep bewaard bleef. Solidariteit werkt alleen als mensen zich veilig voelen.
Vier jaar lang begeleidde ik ouders die slachtoffer zijn van de toeslagenaffaire. Mensen die onterecht zijn aangemerkt als fraudeur door de Belastingdienst, met verwoestende gevolgen voor hun financiën, gezondheid en gezinsrelaties. In mijn begeleiding was ik geen juridisch expert, maar ik bood iets wat even hard nodig bleek: een luisterend oor, heldere communicatie en coaching bij het terugvinden van eigenwaarde en vertrouwen. Dit project raakte me diep en bevestigde me in mijn overtuiging dat heling begint bij gezien worden.