De mayfly, de eendagsvlieg, leeft slechts één dag. In sommige soorten zelfs maar een paar uur. Genoeg tijd om te vliegen, een partner te vinden, eieren te leggen, en te sterven. Geen pensioenplan. Geen spijt. Geen bewustzijn van wat er na vandaag komt.
Ik denk wel eens aan de mayfly als ik zie hoe wij mensen omgaan met tijd. Hoe we plannen voor de toekomst die er misschien nooit komt. Hoe we rouwen over een verleden dat we niet kunnen veranderen. En hoe we ondertussen het enige moment missen dat echt bestaat: dit moment, nu.
De eendagsvlieg vliegt niet met tegenzin. Hij vliegt volledig.
In mijn offline jaar leerde ik iets over volledigheid. Als je geen telefoon hebt die je wegroept uit het gesprek, ben je er werkelijk. Als je geen nieuws hebt dat je hoofd vult, is er ruimte voor wat er nu is. Een vogel. Een gesprek. De warmte van de zon op je huid.
Aanwezigheid is geen techniek. Het is een keuze die je telkens opnieuw maakt. Niet één keer, en dan klaar. Maar moment na moment, telkens als je merkt dat je gedachten wegglijden, kom je terug.
De mayfly heeft geen keuze. Wij wel. En misschien is dat juist wat ons de kans geeft om echt te kiezen voor dit moment, voor dit leven, zoals het nu is.
De bekende Vodafone-reclame over de mayfly: leef elke dag alsof het je enige is.
