Als je ooit de Pixar-kortfilm "Lava" hebt gezien, weet je dat het moeilijk is om hem droog te kijken. Een vulkaaneiland dat zijn lied zingt naar de lucht, verlangend naar verbinding. Jarenlang. Zonder weten of het ooit beantwoord wordt.
De film duurt maar vijf minuten. En toch bevat hij iets wat de meeste films van twee uur missen: de bereidheid om te wachten. Om te hopen zonder garantie. Om lief te hebben voordat er zekerheid is.
Liefde is niet iets wat je pas voelt als de ander er al is. Soms is het al die jaren aanwezig, diep in de grond, wachtend op het moment dat het aan de oppervlakte mag komen.
Wat me het meest raakt aan die film is de stilte erin. Het vulkaaneiland gilt niet. Het eist niet. Het zingt gewoon zijn lied, dag na dag, en vertrouwt dat het gehoord wordt.
Dat is een houding die ik ook zie bij mensen die werkelijk vrij zijn. Ze geven zonder bij te houden. Ze laten los zonder te vergeten. Ze zijn aanwezig zonder te eisen dat de ander ook aanwezig is op dezelfde manier.
Nabijheid is niet altijd fysiek. Soms is nabijheid: weten dat je niet alleen bent, ook als je dat even niet kunt zien of voelen. Soms is nabijheid gewoon: blijven geloven dat verbinding mogelijk is.
Kijk de film eens terug, als je hem kent. Of zoek hem op. En sta er bij stil wat hij je eigenlijk vraagt te voelen.
De Pixar-kortfilm "Lava", met het liedje "I Lava You".
