Er is een sketch van komiek Bob Newhart die ik al jaren met me meedraag. Hij speelt een therapeut die maar één methode kent. Zijn cliënt somt haar angsten op, haar zorgen, haar patronen. En dan kijkt Bob haar aan, legt zijn handen op tafel en zegt: "Stop it."
Dat is alles. Gewoon: stop ermee. De cliënt snapt er niets van. Ze probeert het opnieuw. Bob herhaalt het, nu iets luider: "STOP IT."
Het is hilarisch. En tegelijk raakt het iets wat ik vaak zie in mijn werk.
De sketch "Stop It" van Bob Newhart. Voor de duidelijkheid: dit is bedoeld als komische sketch, niet als echte therapie.
We weten heel goed wat we moeten stoppen. We weten het al lang. We zoeken alleen de toestemming om het te doen.
Grenzen stellen hoeft niet ingewikkeld te zijn. Vaak zijn we op zoek naar het perfecte moment, de perfecte formulering, de perfecte aanpak. Terwijl het antwoord al jaren ergens in ons wacht.
Ik gebruik de sketch soms in sessies. Niet als methode, maar als spiegel. Want als je er om kunt lachen, heb je al iets gezien wat je daarvoor niet wilde zien. En dat is altijd een begin.
Wat zou jij vandaag willen stoppen? Niet morgen. Vandaag.
